وب نوشت سپنتا

روز گذشته به نقل از نامه امیر مطلبی را نقل کردیم که متاسفانه با پیگیری های بعمل آمده جعلی بودن محتوای خبر به شرح زیر اثبات می شود. با عرض پوزش از مخاطبان محترم امیدواریم ما را به خاطر اعتماد به صداقت یک هفته نامه استانی که بعدا دروغ پردازی آن اثبات شد عفو بفرمایید و البته امیدواریم مطبوعات استانی که گهگاه از اینگونه مخاطب فریبی ها جهت اغراض سیاسی استفاده می کنند شجاعت و مردانگی عذر خواهی از مردم شریف استان را داشته باشند…

داستان از انجا شروع شد که سایت هفته نامه ” نامه امیر ” یک خبر را بگونه ای وارونه جلوه داد. مرکزی دیلی هم با اعتماد به صحت اخبار هفته نامه های محلی و بخصوص نامه امیر که از مدعیان کار حرفه ای در استان می باشد مطلب را منعکس نمود:

سوال اساسی اینجاست که دستگاههای نظارتی استان چرا باید چشمهایشان را بروی تخلفات گسترده و فاحش برخی اعضای شورای شهر ببندند و مطبوعات مدعی حقوق مردم در این میان کجایند؟تکلیف منافع و مصالح شهر اراک چه می شود؟تکلیف بودجه ارائه نشده شهرداری به شورای شهر که یکماه از مهلت آن می گذرد ، تکلیف مشکلات عدیده این شهر که در آستانه شب عید دهها و صدها برابر می گردد چه خواهد شد؟شما ها که تشریف ندارید جناب شهردار هم که مرخصی است.چه کسی امور شهر را رتق و فتق می کند؟پس قسم اعضای شورای شهر مبنی بر حفط حقوق حقه شهروندان چه می شود؟پس مطالبات شهروندانی که با هزاران امید و آرزو به این نمایندگان محترم رای داده اند چه خواهد شد؟ میان خیابانهای پر دست انداز و معابر نازیبای شهرمان و در خدمت این شهروندان مظلوم باید سراغ کربلا را گرفت.کربلای شهر من و تو که باید ساخته و آباد شود …

اینجا همه جور ادمی را پیدا می کنی.وزیر، وکیل ، کارمند و کارگر ، پیر و جوان .سر که می چرخانی چهره هایی مد نظرت می آیند که سوالات بیشماری را درباره ایشان در ذهن داری.شاید وقتی این سوالات را پاسخی یافت شود و شاید زمانی برسد که حرفهای ناگفته درباره آدمها و سرگذشتشان بازگو شود.

 

در قاموس ایرانی بودن زیر بار ذلت رفتن ثبت نشده و در قاموس اسلامیت جز آزادگی و انسانیت و برادری یافت نخواهد شد…

اختصاصی مرکزی دیلی : چقدر دلتنگ حرف میزند.خستگی در نگاهش موج می زند.گهگاه لبخندش خسته تر از بغضهای فروخفته است اما هنوز هم امید دارد.هنوز هم دلش به کورسوی امیدی که ممکن است بدمد و شرایط را تغییر دهد خوش است.با چنان ذوق و شوقی از موفقیتهای دوستانش جذابیت ورزش مورد علاق اش حرف می زند که براحتی میتوان برق چشمانش را دید.انگار نه انگار همان جوان تازه واردی است که چند دقیقه قبل آرام و متین حرف می زد.حالا صمیمیت توام با ذوق زدگی را در نگاهش میتوان حس کرد.حرفهایی از جنس درد دل و درد دلی از جنس امیدواری آمیخته به نگرانی.دلم میخواهد حرفهایش را کلمه به کلمه منتشر کنم و عبارت به عبارت به گوش همه مسئولین غافل برسانم.

براستی ما را چه شده است که در این وانفسای جنگ نرم سر بر آستان هوای نفس می ساییم که یا گرفتار غرور و خودپسندی می شویم و یا اینکه گرفتار خواب غفلت و خوش بینی و بعضی وقتها هم اسیر اژدهای بد بینی.جبهه فرهنگی به فرمایش مقام معظم رهبری یک خاکریز نیست بلکه خط مقدم در این هجمه معنایی ندارد و بعبارتی هرگوشه ای از این عرصه میتواند خط مقدمی باشد برای هر رزمنده دل در گرو یار نهاده.یاری که گاه در چهره دلربای آبادانی و آزادگی آب و خاک سرزمین مادری جلوه می کند و گاه در آگاهی فرزندان این بر و بوم پرگهر.آری انکار دستهای شوم دسیسه گر بسی ساده انگاری است و صد البته انجماد و ترس از سیاهی و پلیدی مرگ مهلکی به همراه خواهد داشت که در این مسیر انتخاب راه زندگی هوشمندانه حیات یک فرهنگ و تمدن کهن را تضمین می کند که این راه عزم جزم فرزندان ایران سربلند اسلامی را می طلبد.